De wereld is in jou

Mieke Berger

Mieke Berger – Verschenen in InZicht nr 2, 2006 – Leestijd is ca. 7 minuten

Aan de basis van menige zoektocht naar bevrijding en vrijzijn staat het subjectief ervaren lijden aan de wereld. Dat lijden kan veel vormen aannemen: verdriet om verlies, frustratie vanwege onvervulde verlangens, maar ook angst en zorg om wat zou kunnen gebeuren of juist niet zou kunnen gebeuren. Lijden ontstaat als we de wereld zoals die zich aan ons voordoet niet kunnen aanvaarden. Of als die wereld ons een onbevredigd gevoel geeft, waardoor we verlangen te weten wat nu toch doel en bedoeling van ons leven is. Voor we op dat punt aangekomen zijn, heeft zich vaak al veel in ons leven voorgedaan. Bij sommigen zijn die ervaringen zodanig bitter dat we ons hevig verzetten tegen de wereld zoals die zich aan ons voordoet en de tekortkomingen die erin worden aangetroffen. Als we de omstandigheden niet kunnen veranderen kunnen frustratie en bitterheid, soms zelfs totale afwijzing van de wereld, het gevolg zijn.

Het zou te kort door de bocht zijn om ons nu al eraan te herinneren dat de wereld aan ons ‘verschijnt’ en als zodanig illusoir is. Het is een verschijning en als verschijning net zo levensecht als de nachtmerrie waaraan we kunnen lijden. Maar illusoir of niet, het lijden en het verzet is er niet minder om. En dus is er de drang om aan het lijden, illusoir of niet, een eind te maken.

In dat streven ontkomen we er niet aan nauwkeurig de aard van de wereld onder de loep te nemen. Goed kijken naar de wereld is een eerste stap richting bevrijding.

Wat is die wereld toch waar we zo aan lijden? In feite is de wereld zoals hij aan ons verschijnt een verschijning in Bewust-zijn. Het is een spelletje dat door de mind (de geest) in het leven wordt geroepen. De geest als instrument van Bewustzijn werkt als radiozender en ontvanger, waarbij de ontvanger is afgestemd op de zender, die hij dus zelf is. Anders gezegd: wat we als wereld waarnemen is het product van onze eigen geest (mind) of gedachtekracht. Voor we er misverstanden over krijgen: dit verhaal is niet bedoeld om de lezer aan te praten dat hij zelf schuld heeft aan alles wat er maar mis kan gaan in de wereld (hongersnood, oorlog, folteringen enz) of dat door een persoonlijke actie van ‘zijn of haar’ geest, de wereld van de polaire tegenstelling tussen goed en kwaad verlost zou kunnen worden. Zo mogen we ook niet de conclusie trekken dat als iemand een oorlog meemaakt, dat iets is wat hij ‘moest’ ondergaan. Het gaat niet om wat iemand meemaakt, maar om ‘zijn of haar’ reactie erop en hoe een gebeurtenis waaraan wordt deelgenomen, wordt ondergaan. De bedoeling hier is het verwoorden van een model om inzichtelijk te maken hoe de wereld tot manifestatie komt en een weg te wijzen hoe we van onze gebondenheid bevrijd kunnen worden. Uitgangspunt is dat als er geen geest of mind zou zijn, er ook geen wereld kan zijn. Alles wat we zintuiglijk kunnen waarnemen, waaronder ons eigen lichaam en onze eigen gevoelens, zijn gedachtevormen.

Gedachtevormen kunnen zich als een collectief bundelen wanneer een groep eenzelfde overtuiging is toegedaan. We worden dan als het ware onderdeel van een collectief. Een cultuur, een beschaving, breed gedragen overtuigingen, het zijn allemaal voorbeelden van collectieve gedachtevormen. Concreet zie ik nu op het gebied van gezondheid een aantal ge-bundelde gedachtevormen, die meer en meer aan kracht winnen. Voorbeelden zijn: overgevoeligheid voor aardstralen, wateraders, allergieën en schimmels. Deze kunnen zodanige vormen aannemen, dat men zich zo ziek en belast voelt, dat het een actief deelnemen aan het bestaan in de weg staat. Er zijn overigens meer collectieve golven die tot groepservaringen leiden. Denk eens aan de opkomst van het ‘vermoeidheidssyndroom’ (Myalgische Encefalomyelitis), iets wat twintig jaar geleden niet bestond en bijvoorbeeld in Costa Rica als fenomeen onbekend is, whiplash, ziekte van Lyme etc.

Dat een gebundelde, collectieve gedachtevorm aan deze verschijnselen ten grondslag ligt wil dus niet zeggen, dat het niet ‘echt’ zou zijn of dat er niet aan geleden zou worden. Integendeel, ik ben de eerste om te erkennen dat het lijden reëel is en soms bijna ondraaglijk. Meer recentelijk komt als collectief op de gevoeligheid voor radiostralen, UMTS-masten en voor stralen die opgewekt worden in mobiele telefoons.

Het verraderlijke van de geprojecteerde buitenwereld is, dat de verschijnselen ons zo in beslag nemen dat al onze aandacht ernaar uitgaat. Hoe meer aandacht we eraan besteden, hoe meer kracht we de ongewenste verschijnselen geven en des te langer ze blijven als manifestatie voortbestaan. De verschijnselen die ik net noemde (whiplash, ME, overgevoeligheid voor straling) zijn zo hardnekkig dat ondanks alle inspanningen van de medische wetenschap, er in de bestrijding van deze fenomenen nauwelijks enige vooruitgang geboekt wordt. Het lijden wordt zelfs zo ernstig ervaren dat de overheid wordt aangesproken om te hulp te komen.

Meer algemeen gesproken is het zo dat de onvolkomenheden in de wereld ons als het ware dwingen meer en meer aandacht aan die wereld te schenken. Ze leiden ons letterlijk af. Het gevolg is dat we onbedoeld en ongewild, de wereld zoals we die dus niet zouden willen, meer en meer voeden. In het Engels bestaat er een krachtige uitspraak voor: ‘What we resist, persists’ (waar we weerstand tegen bieden, blijft hardnekkig doorgaan). Eenmaal in die spiraal terecht gekomen, lijkt het bijna onmogelijk om er aan te ontsnappen. De basisovertuiging is dat de wereld slecht is en daaraan besteden we al onze aandacht. Met als gevolg dat we helemaal vergeten dat die wereld niet kan bestaan zonder jou (als persoon). Ben jij er niet, is de wereld er ook niet. Deze waarheid is voor iedereen eenvoudig te ontdekken: als we slapen, houdt de wereld even open pas als we weer wakker zijn, verschijnt die wereld weer. Zouden we in staat zijn minder aandacht aan de tekortkomingen in de buitenwereld te schenken, zouden we stellig minder lijden aan de wereld. Maar hoe doe je dat?

Zoals we al eerder opmerkten: goed kijken naar wat er precies gebeurt, is de enige mogelijkheid om aan de hechting van het beeld te ontsnappen. Als we goed kijken naar onze basisovertuiging dat de wereld slecht is, zien we ons eigen verzet tegen die wereld. We hebben voortdurend (afkeurende) meningen en opinies, en verzetten ons wezenlijk tegen de natuur van de wereld. Die natuur is dat de wereld zich alleen kan laten kennen door zijn polaire tegenstellingen. Goed en kwaad, pijn en plezier zijn de tegenstellingen, die niet kunnen worden opgeheven. Eerste vereiste is dat we ons verzet daartegen opgeven. Niet uit berekening om aan het lijden te ontsnappen (dat is op zich verzet), maar uit inzicht dat tegenstellingen een noodzakelijke voorwaarde voor manifestatie is. Om het nog maar een keer duidelijk te stellen: wat ik ervaar en beleef is onvermijdelijk. Het is noodzakelijkerwijs precies wat het ‘ikje’ als ervaring oproept. Soms, als ik vraag wat er zo slecht is aan de wereld, krijg ik als antwoord: “Er zou veel meer liefde, schoonheid, integriteit en harmonie moeten zijn.” Als ik dan vraag: “Wat wil je zelf?” wordt vaak geantwoord: “Ik wil iets op een ander (lees niet materieel) niveau voor de wereld betekenen.” Dit duidt uiteraard op grote verwarring. Zolang we op welk niveau dan ook de wereld willen verbeteren, vergeten we dat we nog steeds investeren in de buitenwereld. Belangrijk is hier op te merken dat onze lichaams-, emotionele en mentale mindprojecties allemaal tot de buitenwereld behoren.

“Als ons verzet wegebt en we ruimte krijgen om goed te kijken, zullen we onze visie op onszelf gaan veranderen.”

Tragisch genoeg kunnen we overigens nooit de balans doen doorslaan. Actie is reactie. Hoe harder we ons best doen om de wereld te verbeteren, hoe groter de tegengestelde kracht die we oproepen. De oplossing voor ons lijden ligt niet in de (buiten)wereld. Wij kunnen alleen ontsnappen als het inzicht doorbreekt, dat de wereld een droomschepping is van een droom-‘ikje’. Overigens is het van belang hier op te merken dat inzicht wat anders is dan geloven of aannemen dat onze wereld een droom is. Het is een buiten elke twijfel weten, omdat het zo en niet anders gezien wordt. Als we zien dat het de natuur van die droomschepping is, om zich door polaire tegenstellingen aan het droom-‘ikje’ kenbaar te maken (het zou niet anders kunnen!), kan de weg van aanvaarding ingeslagen worden. Aanvaarding van het gegeven dat conflicten en tegenstellingen onvermijdelijk bij de buitenwereld horen. De paradox is dat naarmate we meer en meer de buitenwereld aanvaarden zoals die is, aanvaarding van Wat-Is, we steeds minder aan die wereld zullen lijden.

Als ons verzet wegebt en we ruimte krijgen om goed te kijken, zullen we onze visie op onszelf gaan veranderen. Vaststaat dat wat je waarneemt, je niet zelf kunt zijn. Het oog dat ziet kan immers alles zien, behalve zichzelf. Je kan dat natuurlijk ook omdraaien. Alles wat het oog ziet is niet het oog. Alles wat wij kennen, zijn we dus niet zelf. We zijn dus niet ons lichaam en ook niet onze gedachten, zonder welke geen wereld kan ontstaan. We kunnen immers ons lichaam en onze gedachten waarnemen. Wat we dan wel zijn? Dat wat geen tegenstellingen kent en dus geen eigenschappen heeft. Onbeweeglijkheid, die beweging waarneemt. Tijdloosheid, die tijd waarneemt. Eigenschaploosheid, die eigenschappen waarneemt. Als we tot dat inzicht komen, zullen we moeten erkennen, dat wij niet in de wereld verblijven, maar dat de wereld in ons verblijft. Als een droom, waar we wezenlijk niets mee te maken hebben. Het zou helpen als we het onmiddellijke inzicht hadden dat de wereld niet echt is, maar een gedroomde illusie. Hoe zou je tot dat inzicht kunnen komen? Net zoals de droom ophoudt, zodra we wakker worden, zullen we voor het beëindigen van de levensdroom moeten wachten tot we ontwaken. Belangstelling voor de zoektocht naar de ware aard van de wereld en van jezelf, duidt erop dat het ontwakingsproces in gang is gezet.

Shankara heeft over de wereld behartenswaardige woorden gesproken en graag haal ik hem hier vrij vertaald aan:

‘Actie en reactie houden elkaar in evenwicht. Iedere actie levert vruchten op in de vorm van vreugde of pijn. Bevrijding is inzien Dat-Wat-Is is. Daarna gaat de mens moeiteloos en door niets gehinderd, geheel ontwaakt door het gemanifesteerde bestaan’

BTW 098765432 | KvK 765321 | © Copyright 2018 – InZicht magazine voor non-dualiteit | webdesign by Lucid Studio