Schoonheid is overal

Eric Baret

Eric Baret – Verschenen in InZicht nr 4, 2002 – Leestijd is ca. 4 minuten

Vraag: Op mijn werk zit ik bij mensen die ervan overtuigd zijn dat het geluk ligt in een aanzienlijke bankrekening, blitse auto’s en dit soort dingen. Daarover wordt er gepraat. Ik weet niets over auto’s, noch over de beurs. Toch wil ik graag met hen praten. Maar, doordat ik niet in die dingen geloof, kom ik niet meer tot een gesprek.

Antwoord: Je moet ervan profiteren om bij te leren! (gelach) Jean Klein was nooit uitgepraat over beursbeleggingen. Hij heeft er zich verschillende keren door laten ruïneren, samen met enkele van zijn leerlingen. Anderen heeft hij weer rijk gemaakt. Als iemand over auto’s praat moet je luisteren. Iemand die over deze vreemde tuigen alles weet, is fascinerend. Als je werkelijk luistert, vind je er mooie dingen in, net als in alles. Op zich is het niets, maar tegelijk is het ook bijzonder.

In het luisteren is niets oninteressant. Geen beroep, geen activiteit, geen passie is absurd; onze kijk is het soms wel. Alles is fascinerend. Als we denken bij mensen te zijn die oppervlakkig leven, is het wijzelf die oppervlakkig zijn. Als men naar hun functioneren luistert, vindt men ook hierin het essentiële.

Je wordt één met wat zich aandient. Niets is vreemd. De mensen die ik ontmoet zijn mijn milieu. Ik luister. Als ik het niet weet, stel ik vragen. Niet om iets te kennen, maar omdat er een vorm van resonantie is. Er is niets vreemds aan. Anders zit ik in een project. Als ik denk dat ik beter zou gaan mediteren of yoga doen, ben ik afgesneden van de maatschappij. Dan is het normaal dat ik me geïsoleerd voel. Neen… als ik yoga doe, doe ik yoga. Als ik in een casino ben, luister en kijk ik.

Het is heel bijzonder wat je kunt ontdekken over de mens, over de schoonheid, op om het even welke plek: in de gevangenis, in de wachtzaal van een ziekenhuis, in het restaurant van het station. Zie de vreugde, het lijden, de agitatie, de bezorgdheid, de angst, de behoeftes. Zie hoe mensen functioneren… Daar is reeds resonantie.

Als ik iets vreemd vind, wat het ook is, komt het doordat ik in mijn pretenties leef. Ik kijk dan in mezelf en zie dat ik nog bezig ben te beweren dat sommige dingen superieur zijn aan andere. Maar schoonheid is overal. Het is aan mij dit in alle omstandigheden te ontdekken.

Niet de wereld moet naar mij luisteren, ik moet naar de wereld luisteren.

Natuurlijk, sommige sympathieën zijn evidenter dan andere. Er zijn mensen voor wie het Chinese porselein vervelend is. Er zijn mensen voor wie oosterse muziek vervelend is. Maar op zeker moment is wat je fascineert, precies dat wat voor je ligt. Met een politieagent ben ik gepassioneerd in het politiewerk. Met een bankier ben ik gepassioneerd door het bankwezen. Voor niks, voor de vreugde, omdat het fascinerend is te zien hoe iemand de wereld ziet, hoe hij functioneert. Ik zie me precies zoals hij: zelfde angsten, zelfde verwachtingen, zelfde functioneren. Er is een vorm van sympathie.

Niet de wereld moet naar mij luisteren, ik moet naar de wereld luisteren. Als ik luister naar de wereld ontstaat er resonantie. Maar als ik aan de wereld vraag om de dingen te zien zoals ik ze zie, als ik aan de bankier vraag om volle rijst te kauwen, dan ontstaat er scheiding. De bankier volgt zijn weg, de zakenman ook, de priester ook. Er is geen verschil.Je moet profiteren van het milieu waar je bent, niet om iets te leren, niet om bankier of wat dan ook te worden, maar voor de vreugde van het leren.

Het lijkt een beetje op het spelen met een kind. Je leert de spelregels niet met het doel te winnen of te verliezen, maar om te spelen. Zo ook luister je en leer je de regels van dit of dat sociaal milieu waarin je verzeild raakt, door resonantie, uit genegenheid voor de omgeving. Er is geen gevoel van scheiding meer. Natuurlijk functioneer ik op een bepaalde manier. Ik ga misschien niet naar dezelfde restaurants als sommige zakenmensen, ik heb misschien een andere auto, maar dat wordt door het leven beslist. Het is niet beter en het is niet minder.

Ik luister naar wat me omringt. Als ik morgen in een milieu van natuurvoeding vertoef, zal ik ook daar leren. Maar het is niet beter. Er is geen verschil. Luisteren, ontdekken, beminnen. Het is er allemaal als ik ophoud te beweren dat het anders zou moeten zijn, of dat ik weet wat juist is. Het interessante is hier onder mijn ogen. Aan mij om dat te zien.

Deze tekst van Eric Baret is afkomstig uit ‘Le seul désir’ (éditions Trait D’Union)

BTW 098765432 | KvK 765321 | © Copyright 2018 – InZicht magazine voor non-dualiteit | webdesign by Lucid Studio